Fehmi Koru*
Bayramda da siyaset bütün süratiyle devam ediyor lakin ben dün verdiğim kelam gereği bugün de farklı bir hususta kalem oynatacağım niyetiyle yola çıktım.
Farklı bir şey yazacağım lakin ne yazacağım?
İmdadıma ABD’nin en çok satan gazetesi Wall Street Journal (WSJ) yetişti.
WSJ dünyanın en varlıklı medya işvereni Rupert Murdoch’un. ABD’de son seçimi aslında Joe Biden’in değil bir defa daha Donald Trump’ın kazandığını, fakat hileyle sonucun aksine çevrildiğini tez edenlerin etkilendiği TV kanalı Fox News’ün işvereni da tekrar Murdoch. O iddiayı zihinlere yerleştirebilmek için geceli gündüzlü yaptığı yayınlar yüzünden açılan bir davadan ötürü 1 milyar dolara yakın bir meblağı davacıya ödemek zorunda bırakıldı Fox News.
Fox News, yani Murdoch.
Murdoch’ta para çok, o sebeple bundan etkilenmez görünüyor, lakin bizde varlığını her alanda hissettiren “Felaket tek başına gelmez” kuralı orada da işliyor olmalı ki, ödeyeceği cezayla ilgili haberin duyulduğu gün, WSJ’nin Moskova ofisinden genç bir gazeteci, Rus idaresi tarafından ‘casusluk’ suçlamasıyla gözaltına alındı.
Bizdeki Fox TV de Murdoch’un memleketler arası yatırımlarından… TGRT’yi satın aldı Murdoch, ismini değiştirip Fox TV yaptı.
Bu kadar giriş kâfi.
WSJ’nin emekli okurlarının yararlanacağı düşünülerek hazırlanmış ‘Encore’ (Türkçeye ‘Bir daha’ diye çevrilebilir) ekinde “İstanbul’da emekli olmak ne demek” başlıklı bir yazıyla karşılaştım.
Eric Farber ve eşi Kay emekli olup birikimleri ve maaşlarıyla rahat bir hayat kuracakları yer arayışına girdiklerinde, alternatif seçenekler ortasında en uygunu olarak gördükleri Türkiye’de karar kılmışlar.
Eric ve Fay Farber Moda’da bir kafede fotoğrafları gözden geçiriyorlar.. (Foto: WSJ’den..)
Farber’lar 2004 yılından bu yana İstanbul’da yaşamaktaymışlar.
Moda’da, 500 bin dolara, Marmara Denizi görüntülü, havuzlu bir siteden bir daire satın almış, elden geçirmek için de 100 bin dolar daha harcamışlar. Bir emlakçı kendilerine dairelerinin şimdiki bedelinin 1,5 milyon dolar olduğunu söylemiş. 18 yılda dolar cinsinden üç kat pahalanmış oturdukları daire.
“Burada hayat bize bedava” demeye getiriyor Eric Farber. Isınma ve apartman aidatı ayda 300 dolar tutuyormuş, uygun bir restorana gittiklerinde de iki kişi olarak ortalama 25 dolar ödüyorlarmış. “Gelirlerimiz dolar cinsinden; Türk lirası enflasyon yüzünden dolar karşısında tepetaklak oldu ancak biz bundan olumlu etkileniyoruz” diyor Eric Farber.
[Seçim kampanyasında oldukça cömert davrandığı görülen Cumhur İttifakı adayı Tayyip Erdoğan her konuta bir ay doğalgazı ücretsiz vereceklerini duyurdu. Farber’lerin 300 doları bulduğunu söyledikleri aylık masraflarının bir kısmını bu ay azaltacak bir vaat bu. Türkiye onlara zati parasız geliyordu, bu cömertlikle daha da ucuzlamış oldu. Lakin bu bahiste anlamadığım bir şey var: Doğalgaz faturalarını hükümet yahut bir bakanlık değil de belediye tanzim etmiyor mu?]
Araç da kullanmaları gerekmiyormuş. Moda İstanbul’un Anadolu yakasında. Araç kullansalar park önemli bir sorun orada. Ayrıyeten, temel gereksinimleri ve toplumsallaşma için sokağa çıkmaları gerektiğinde her yer beş-on dakika uzaklarında. Vapurla Avrupa yakasına geçmek 20 dakika.
Vapur seyahatini çay yahut meyve suyu içerek geçirmeyi pek sevmişler. İskeleden çıkınca karşılarına gelen kestane pişiricileri ve türlü çeşitli sandviç esnafı yanında yaşlı piyango bileti satıcıları ile tavşanlarına fal baktıran ayakçılar da güzellerine gitmekteymiş.
Acaba belediyenin 65 yaş üstü bireylere verdiği toplu ulaşım araçlarında ücretsiz seyahat etmeyi mümkün kılan kartları var mıdır Farber’lerin?
[Benzer uygulamaların olduğu ülkelere birkaç hafta birebir yerde kalmak üzere gittiğimde ilgili üniteye başvurup talep ediyorum ve bana kart verdikleri oluyor da bu soru oradan aklıma geldi.]
Sağlık sigortaları sayesinde para ödemeden tedavilerini yaptırabildikleri hastanelerimizi çağdaş bulmuşlar. Birinci sınıf ilgi görmüş, önemli bir ameliyatı basitçe hakkından gelebildikleri bir fiyatla olabilmişler.
Yaşadıkları sürece birtakım zorluklarla karşılaşmışlar lakin onları önemsemedikleri anlaşılıyor.
Türkçe öğrenememişler; bunu ileri yaşlarına veriyor Eric Farber.
Okuyunca gurur duyduğum bir cümlesi de şu muharririn: “Türklerle dostluk kurmak çok kolay. Birçok dostumuz bizden genç ve bürokrasi yüzünden rastgele bir zorlukla karşılaştığımızda onları çözmede bize yardımcı oluyorlar.”
“Biz burada kendimizi inançta hissediyoruz” da diyor Eric Farber. Geceleri bile korkusuzca mahallede gezebiliyorlarmış. İstanbul için zelzele tehlikesinden kelam edilse dahi ciddiye alınacak bir sarsıntıyla karşılaşmadıklarını da vurgulamış.
Emeklilik günlerini eşiyle birlikte ortamızda geçiren bir Amerikalı müellifin, hemşehrilerine, “Emeklilik günlerinizi rahat ve masrafsız geçireceğiniz bir ülke arıyorsanız, ülkü yer Türkiye/İstanbul” diye özetlenebilecek bir tavsiyede bulunduğu yazısı bu.
Gazetenin bir sayfasının dörtte üçünü kaplayan kısmında yer alıyor bu yazı.
İstanbul’da yaşıyorum, anlatımından ben bile etkilendiğime nazaran, WSJ’nin okurlarını hayda hayda etkileyecek bir yazı.
Bayram günü bana ilaç üzere geldi.
Ardından da emekli maaşlarımızın dolarla ödenmediği, harcamaların değerli bir kısmının dışa -ithalata- bağlı olması yüzünden doların TL karşısındaki artışı sebebiyle hayatın daha da pahalılandığı aklıma geldi ve ne palavra söyleyeyim keyfim kaçtı.
Yine de yazıyı bilgilerinize sunmadan edemedim.
*Bu yazı fehmikoru.com adresinden motamot alınmıştır.
Bir yanıt bırakın