Fehmi Koru*
Cumhuriyet Halk Partisi (CHP) ikinci yüzyılına Türkiye Cumhuriyeti’nden evvel girdi. Ortada bir devir -1980 sonrası- kapatılma olsa da sonuçta 100 yıllık bir parti CHP.
Yüzüncü yılında tarihinin en önemli iç çalkantılarından birini yaşıyor…
‘En önemli iç çalkantı’, sonrasında bir ayrışmaya ve yeni bir partiye beden veren 1960’ların Sekizler Hareketi’ydi. Turhan Feyzioğlu ve arkadaşlarının liderliğinde oluşan hareket TBMM’deki CHP Meclis kümesinde azımsanmayacak sayıda milletvekiline sahipti.
Feyzioğlu ve arkadaşları önder İsmet İnönü tarafından Bülent Ecevit karşısında desteklenmelerini beklerken, kendilerini sonunda CHP dışında ve yeni bir parti çatısının altında –Cumhuriyetçi İtimat Partisi’nin (CGP)- buldular (1967).
CHP’nin İnönü’den sonraki önderi gözüyle bakılan Feyzioğlu siyasi hayatına CGP’de devam etmek zorunda kaldı.
İnönü’nün takviyesiyle rakiplerini parti dışına iten Ecevit, birkaç yıl sonra -1972’de- başkanın de CHP’den istifasını getiren gelişmeler başlattı ve kendisi CHP’ye genel lider oldu.
Şimdilerde CHP’de ne olduğuna bakalım.
Kısa mühlet evvel yapılan seçimde CHP beklentilerin gerisinde kaldı. Yüzde 20-25 ortasına sıkışmışlığını aşamadı.
Genel seçimde yaşanan mağlubiyetti.
Buna karşılık, cumhurbaşkanlığı seçiminde oluşturulan ittifakın adayı olan genel lideri Kemal Kılıçdaroğlu birinci çeşitte sonuçlanmayan seçimin ikinci tipinde 25 milyona ve %48’e yakın bir oy alabildi.
Cumhurbaşkanı seçilemedi lakin çok partili devirde CHP’nin yahut CHP’li birinin hiç erişemediği bir oy oranını Kılıçdaroğlu alabildi.
Genel seçim sonucunu öne çıkartan parti içi muhalefet Kılıçdaroğlu’nun vazifesini bırakmasını isterken, Kılıçdaroğlu da kendi oyunu ileri sürerek partinin başında kalmaya devam etmek niyetinde.
Vaktiyle CHP’den seçilmiş bir belediye lideri -Bolu belediye lideri Tanju Özcan– destekçileriyle birlikte Kılıçdaroğlu’nun istifasıyla sonuçlanması niyetiyle bir yürüyüş başlattı; seçimin son anına kadar Kılıçdaroğlu’ya birlikte hareket eden bir diğer belediye lideri -İstanbul belediye lideri Ekrem İmamoğlu– da Kılıçdaroğlu’nun kurultayda yine aday olmamasını sağlamayı amaçlayan bir öteki harekete liderlik ediyor.
Herkesin ağzında birebir kavram var: Değişim…
İmamoğlu o kavramın içini halkın doldurmasını sağlamanın peşinde.
Reklam
Kılıçdaroğlu ise, gerçek manada ‘değişim’in kendisine 25 milyon oy getiren formül olduğu tezinde.
Ne olacak artık?
Muhalif olarak isimleri geçenler ile destekçilerinin hiçbiri yola o niyetle çıkmış olmasalar bile, CHP’nin 100 yıllık tarihi içerisindeki emsal hareketlenmelere bakarak benim vardığım sonuç, yaşı bir yüzyılı bulan partinin bu sefer da yeni bir partiye ebelik edeceğidir.
1945 dolayımında ‘dörtlü takrir’ hareketinin DP’ye yol vermesi gibi…
1960’lardaki ‘ortanın solu’ çıkışının oluşturduğu rakip taraflardan birinin Cumhuriyetçi İtimat Partisi’ni doğurduğu gibi…
Yakın tarihlerde CHP içinden doğan -Memleket Partisi gibi- öbür partileşmeler de oldu.
Doğurgan bir parti CHP; bu kez da içinden yeni bir parti çıkabilir.
Son mahallî seçimde 12 büyükşehir belediyesi kazanmıştı CHP; bu türlü giderse onların pek azını elinde tutabilir.
İstanbul ve Ankara’yı da kaybedebilir.
Garip olan, şimdiki rekabette başı İstanbul’un belediye liderinin çekmesidir.
Yoksa aslında kaybedilecek bir seçim için mazeret mi aranıyor?
Tevekkelli, iktidar cephesi, şimdilerde, seçim öncesinde yaşadığı tedirginlikten çok uzak görünüyor.
*Bu yazı fehmikoru.com adresinden motamot alınmıştır.
Bir yanıt bırakın