Fehmi Koru*
Anayasa mahkemeleri demokratik ülkelerde en üst yargı organıdır. Üyeleri ekseriyetle en kıdemli hukukçulardan özel bir yolla seçilir ve pek çok ülkede kayd-ı hayat kuralıyla -ölene yahut kendi isteğiyle emekli olana kadar- misyonlarına devam ederler.
Her ülkede ‘yüce’ sıfatıyla anılır anayasa mahkemeleri, kimilerinde tıpkı sıfat mahkemenin isminde da bulunur. ABD’deki Supreme Court ismini taşıyan anayasa mahkemesinde olduğu gibi…
Bizde 1961 anayasasında yer almasıyla birlikte faaliyete geçmişti Anayasa Mahkemesi; 60 küsur yıldır misyonunu sürdürüyor.
Darbe sonraları askeri hükümetler devirleri dahil…
İtibarlı bir kurumdur, o denli bilindiği içindir ki, Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi’nin (AİHM) de oluruyla 2010 yılından beri yargı hakkı AİHM’ne ilişkin olan kişisel müracaat davalarına da bakmaktadır Anayasa Mahkemesi.
Gerekli görüldüğünde, politikler ile yüksek bürokratlarla ilgili davalarda Şanlı Divan vazifesini de Anayasa Mahkemesi üstlenir. [“Anayasa m. 148: Anayasa Mahkemesi Cumhurbaşkanını, Türkiye Büyük Millet Meclisi Liderini, Cumhurbaşkanı yardımcılarını, bakanları, Anayasa Mahkemesi, Yargıtay, Danıştay Lider ve üyelerini, Başsavcılarını, Cumhuriyet Başsavcıvekilini, Yargıçlar ve Savcılar Heyeti ve Sayıştay Lider ve üyelerini misyonlarıyla ilgili hatalardan ötürü Büyük Divan sıfatıyla yargılar. Genelkurmay Lideri, Kara, Deniz ve Hava Kuvvetleri Kumandanları da misyonlarıyla ilgili kabahatlerden ötürü Büyük Divanda yargılanırlar.”]
Anayasaya nazaran, Anayasa Mahkemesi’nin kararları sondur, nihaidir ve yasama, yürütme ve yargı organlarını, yönetim makamlarını, gerçek ve tüzelkişileri bağlar. (Anayasa m. 153).
Durum bu iken, dünden itibaren 60 küsur yıllık Anayasa Mahkemesi bir öteki yargı organı –Yargıtay– eliyle bu özelliğini kaybetmiş bulunuyor.
Yalnız bu kadar da değil; tıpkı yargı kurumu -Yargıtay- bir davada olumlu oy kullanarak karar çıkmasını sağlayan Anayasa Mahkemesi’nin dokuz üyesi hakkında Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı’na hata duyurusunda da bulundu.
Ülkemiz için üzücü bir durum.
Bu ülkede yaşayan ve adaletin kestiği parmağın acıtmayacağına önce eski inanan bir vatandaş olarak ben de üzülüyorum.
Yalnız üzülmekle de kalmıyor, adalete olan inancımın biraz daha zedelendiğini de hissediyorum.
Kusura bakılmazsa bu hususta daha ileri şeyler yazmaktan kaçınacağım. Sonuçta, ‘yüce’ sıfatıyla anılan bir mahkemenin, anayasa hudutları içerisinde kalarak ve daha evvel baktığı gibisi davalarda verdiklerine uygun olarak açıkladığı bir karar, tekrar anayasaya nazaran ‘kesin’ olması gerekir ve yargı organlarını da bağlarken, o karar bu türlü bir muameleye tabi tutulabiliyorsa, tekil şahısların durumu ne olabilir?
En yeterlisi bu yazıyı burada kesmek.
Aşağıda Yargıtay’ın husus hakkındaki mütalaasını takiben verdiği kendi kararının suretini bulacaksınız. Ben bunu saklayacağım, ileride lazım olur diye sizlere de saklamanızı tavsiye ederim.
*Bu yazı fehmikoru.com adresinden motamot alınmıştır.
Bir yanıt bırakın