Fehmi Koru*
Evinizde içmek için damacana suyu mu kullanıyorsunuz? Biz öyleyiz. Kullandığımız markanın bu hafta suyuna yüzde 20 artırım yaptığını ödeme sırasında öğrendik. Bir haftalık su gereksinimimiz için 120 küsur TL ödemeye başladık; bu da ayda 500 TL’ye yakın bir meblağ tutuyor.
Birileri hesabını yapmış; son artırımdan sonra damacanayla konutlara alınan suyun bir bardağının maliyeti 60 kuruş olmuş.
Neden konutlara verilen musluk suyunu, pek çok ülkenin İstanbul gibisi kentinde olduğu üzere, içmek için de kullanmıyoruz?
Sağlıklı olmadığı için mi?
İçindeki klor ölçüsü yüzünden içimi ağır geleceği için mi?
Doğrusu sorduğum sorunun karşılığını bilmiyorum; lakin bildim bileli kaynak suyu argümanlı markaların damacanaları konuta alınıyor ve günlük gereksinim için o suyu kullanıyoruz.
Oysa oturduğum semt İstanbul’da suları ile şöhret bulmuş bir ilçesinde. Pek çok mahallesinin ismi ya ‘su’ sözcüğü ile başlıyor yahut ‘su’ sözcüğü ile bitiyor. Hatta en işlek caddelerinden birinin köşesinde halka açık bir çeşme var ve gece-gündüz araçlar yanaşıyor, beşerler bagajlarda getirdikleri küçüklü büyüklü damacanaları çeşmeden doldurmak üzere sıraya giriyorlar.
Bazen sıra olmuşlar ortasında Mercedes’ler bile görüyoruz çeşmenin bulunduğu yerden geçerken…
Son vakitlerde suyu ücretsiz çeşmenin müşterileri çoğaldı.
“Acaba ben de ilginin nispeten azaldığı ileri bir saatte kuyruğa mı girsem?” diye düşünmüyor değilim.
Bunun bir alternatifi de konuta su tasfiye sistemi taktırmak.
Vaktiyle günde birkaç defa arandığımı hatırlarım su tasfiye konusunda uzman şirketler tarafından; arayanın yüzüne telefonu kapattığım da olmuştur. Şimdilerde arasalar da bu iş bana kaça patlayacak sorusunun karşılığını öğrensem mutlu olacağım.
Pahalı bir alternatif olduğu biliyorum…
Sular kenti İstanbul’un büyükşehir belediye liderinin siyasi işlerinin çokluğunun farkındayım; Ekrem İmamoğlu ülkemizin değişebilmesi için partisi CHP’nin değişmesi gerektiğini düşünüyor ve bunu gerçekleştirmek için efor gösteriyor.
Oysa, lider seçildiğinden bu yana geçen dört yıl içerisinde musluktan akan suyu içilebilir hale getirseydi, İstanbul için en değerli değişim bu olurdu ve eminim pek çok İstanbullu kendisine yine oy vermekte zorlanmazdı.
Oyumuza talip olacak belediye lideri adayları ortasında “Suyunuzu içilebilir hale getireceğim” vaadinde bulunanın benim oyumu alacağı kesin.
Ankara’dan İstanbul’a trafiğin epey ağır olduğu bir şaşırmışlıkta geldiğimizin sonraki günü bizim semtin pazaryerine gittim.
Bizim semtin pazarı Cumartesi günü kuruluyor.
Her hafta müşterilerinin tıklım tıklım ilgisine alışkın olduğumdan, dün benim için orada gördüğüm tenhalık, gerçek bir sürpriz oldu.
Pazarda satışa sunulan zerzevat ve meyvalar evvelki haftadan daha değerli değillerdi.
Oysa oraya giderken, bir gün evvel açıklanan, çabucak her şeye iğneden ipliğe yüzde 20 ve üzeri artırım getiren kararnamenin gölgesinin pazara da düşmesini bekliyordum. Pazardan, “Acaba her zamanki ilgiyi görmeyen esnaf etiketleri öğlene gerçek değiştirmiş olmasın?” niyetiyle ayrıldım.
Aklıma, geçmiş periyotlarda gerekli-gereksiz yüksek artırımlardan sonra yazılarına Nasrettin Hoca zekası eseri hoşlukların tadını katmayı seven eski üstadların anlatmayı sevdikleri padişah ve veziri fıkrası geldi.
Hani padişah iktisatta berbata giden işleri düzeltmek gayesiyle vergileri her artırdığında vezirine tebdil-i kıyafet edip sokakları denetlemesi vazifesini verirmiş ya. Her seferinde, “Merak buyurmayın asaletmeabım, irade buyurduğunuz yeni vergi ahalinin umurunda değil” raporunu veren vezir, son vergi artışı üzerine “Haşmetlüm, yeni vergiden sonra hiç beklemediğim bir durumla karşılaştım, millet işi gücü bırakmış, gülüp oynamaya başlamış” deyince padişahın rengi atmış. “İşte artık yandık” dediği duyulmuş ulu devlet adamının…
Bir gün evvel çabucak her şeye yüzde 20 artırım gelmesi üzerine bizde millet gülüp oynamaya başlamış değil, lakin milletin kıymetli bir kısmının haftalık nevalesi için kesinlikle uğradığı pazaryerini terk ettiği anlaşılıyor.
Nedense bu haftanın pazar alışverişinde karşıma çıkan görünüm bana bir şeylerin karşıt gittiğini duyurmuş oldu.
Her hafta pazardan köy ekmeği de alırdım, o dalgınlıkla onu almayı unutmuşum.
*Bu yazı fehmikoru.com adresinden motamot alınmıştır.
Bir yanıt bırakın